header


Simeonkwartetopgericht 1996

facebook


 

 

 

 

 

 

 

 

 

>

Over Canto

Canto Ostinato (letterlijk vertaald: aanhoudend gezang) is een compositie over tijd, ruimte en een eeuwigdurende beweging. Simeon ten Holt componeerde het werk in de jaren 1976-1979 voor toetsinstumenten, bij voorkeur uit te voeren op vier piano’s.
De stijl van de compositie is enerzijds traditioneel in het gebruik van akkoorden en de wetten van de harmonieleer, anderzijds is het vernieuwend omdat het begrip tijd een eigen leven gaat leiden, een enorme dynamiek krijgt en uiteindelijk vorm en inhoud bepaalt. De componist zegt zelf over het werk: “Tijd wordt de ruimte waarin het muzikale object gaat zweven.” Canto heeft geen haast. Er kan niet over tijdsduur worden gesproken. Uitvoeringen hebben meer het aspect van een ritueel dan van een concert.

Emile over Canto

Het was in 1996 dat mijn collegapianist mijn interesse kwam vragen voor een niet zo vaak gespeeld werk waar hij sterk van onder de indruk was. Het heette Canto Ostinato en we moesten het zeker gaan spelen! Zo kwam het dat we bijna twintig jaar later nog steeds vol enthousiasme met Canto aan het werk zijn. Nieuwe lagen zoeken, klankmogelijkheden uitproberen.
Want Canto Ostinato blijft een boeiende compositie. Op verschillende plekken en voor verschillende doelgroepen hebben wij Canto gespeeld. En steeds is daar weer die geweldige fascinatie voor dit prachtige werk, van het publiek maar ook bij mij.

Ik heb een heerlijke partij (IV). Deze partij geeft mij zoveel ruimte om een eigen invulling te geven. Maar Canto is ook het werk dat mij verbindt met drie fantastische pianisten en personen met wie ik een speciale band heb gekregen. Want Canto vereist meer dan alleen goede techniek. Canto vraagt juist chemie tussen pianisten. En die heel bijzondere chemie tref ik in het Simeonkwartet. En dat al vele vele jaren. Na het aprupte einde van Canto ‘verdwijn’ ik steevast in de oneindige ruimte van het heelal. Het perpetuum mobile blijft in het oneindige voortdrijven. Canto beroert, ontroert. Canto maakt zoveel los bij mensen. Prachtig. Canto spelen is voor mij een feest, zelfs na heel veel jaren.

Cathelijne over Canto

Ik weet nog precies dat ik Canto voor het eerst hoorde, thuis bij een studiegenoot van het conservatorium. We hebben er uren in stilte naar geluisterd, telkens opnieuw. Het maakte zo’n indruk. We hebben het er die avond over gehad dat we hoopten deze muziek ooit zelf te kunnen spelen.

Aan het eind van mijn studie werd ik gevraagd voor het Simeonkwartet en ik ben zo blij dat ik daar toen ja op heb gezegd. Nu, na elf jaar en heel veel uitvoeringen van Canto verder, heeft het voor mij een diepe betekenis gekregen. De verbinding die je aangaat met je medemusici en het contact dat door de muziek gemaakt wordt met het publiek, elke keer weer anders. Dat stijgt echt boven de noten uit. Door het vertrouwen op elkaar ontstaan er vaak prachtige momenten.

Een extra betekenis heeft Canto voor mij nog gekregen toen mijn vader de laatste maanden van zijn leven, na eerst jaren moeite gehad te hebben met dit stuk, Canto eindeloos wilde horen. Ook bij zijn crematie is een fragment uit Canto gedraaid. Voorafgaand aan bijzondere concerten moet ik hierdoor nu soms eerst wel eens iets wegslikken, want uiteindelijk moet je toch altijd heel geconcentreerd zijn. Gelukkig lukt dat en ligt de aandacht tijdens het spelen vooral bij het luisteren en het reageren op elkaar. En als de laatste noot gespeeld is, voelt het eigenlijk altijd alsof je wegzweeft.

Esther over Canto

Ik ben via mijn leraar op het conservatorium in aanraking gekomen met muziek van Simeon ten Holt. Mijn leraar Fred Oldenburg speelde Horizon, een soortgelijk stuk, ook voor vier vleugels. Ik was toen bij de cd-opname en Simeon was daar ook bij. Ik speelde toen een solostuk van Ten Holt, Natalon in E. Ik vertelde dat toen tegen hem en mocht toen bij Simeon thuis in Bergen komen voor pianoles.
Ik weet niet meer, wanneer ik Canto voor het eerst gehoord heb, maar dat is in die periode geweest. Ik had Horizon al gehoord, en dat vond ik heel vernieuwend vanwege het trance-effect. En Canto heeft dezelfde uitwerking. Als ik het speel, dan voel ik me blij en energiek. Het is heerlijk om naar te luisteren en ook zeker om te spelen, je komt echt in zo’n flow.

Rien over Canto

Canto is onderhand een deel van mijn leven geworden. Ik val onmiddellijk stil als ik op de radio een flard van Canto hoor (want meer is het nooit).
Het is een beleving om zelf Canto te mogen spelen, vooral omdat wij het als kwartet spelen. Veel vrijheid in het stuk waardoor het geen twee keer hetzelfde is? Daardoor blijft het altijd spannend. Spelen van Canto is voor mij: je leven en de tijd even helemaal stilzetten en in een andere dimensie verkeren. En dat is het mooiste wat een mens kan overkomen.